Στη ζωή μας έχουμε έτσι κι αλλιώς κάποια ορόσημα πού μπαίνουν απ'την ίδια ή τα βάζουμε κι εμείς καμιά φορά.
Είναι σταθμοί της ζωής που μετά κάτι αλλάζει, δεν είναι ίδια η ζωή μας μετά.
Γινόμαστε καλύτεροι ή χειρότεροι.
Βασικά ορόσημα είναι όσα συνδέονται με αλλαγές όπως η πρώτη μέρα στο σχολειό. Η αλλαγή σχολειού. Το Γυμνάσιο ή και το λύκειο. Φυσικά και το πανεπιστήμιο. Δεν το συζητάμε βέβαια γιά την πρώτη αγάπη. Για την πρώτη φορά που ολοκληρωνόμαστε μέσα σε μιά σχέση.
Με ένα απ αυτά τα ορόσημα είναι συνδεμένο το άρωμα του γιασεμιού. Ηταν μια τεράστια γιασεμιά στην αυλή του β' γυμνασίου αρρένων. Κάθε πρωί που πήγαινα στο γυμνάσιο, η μυρωδιά αυτή στοίχειωνε τα πρώτα βήματά του επαρχιώτη στην πρωτεύουσα. Ετσι κάθε φορά που μυρίζω γιασεμί, όλες οι εικόνες που έχουν δεθεί με την παρουσία μου εκεί, έρχονται στο νού μου σχεδόν αυτόματα. Η πρωινή προσευχή-πόσες φορές την έχω πεί ούτε που θυμάμαι. Το τρακ μην ξεχάσω τα λόγια και ρεζιλευτώ. Τόσες στιγμές που έφυγαν χωρίς να γυρίσουν στιγμή πίσω. Κανέναν σχεδόν από τους συμμαθητές μου εκείνους δεν έχω συναντήσει ξανά, εκτός από κανα δυό τελείως τυχαία.
Η παραλία αυτή βρίσκεται στο βορειότερο σημείο του νησιού, 49 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης της Μυτιλήνης. Η ακτή αποτελείται από άμμο και βότσαλα. Στο ομώνυμο χωριό αλλά και στα κοντινά χωριά μπορεί κανένας να βρει κατάλυμα, ταβέρνες και καφετέρειες. Στη φωτογραφια ειναι η Παναγια η Γοργονα του γνωστου Μυτιληνιου λογοτεχνη Στρατη Μυριβηλη.
Από τη μια πλευρά (βόρεια του λιμανιού) και μπροστά στα καφενεία η θάλασσα κρύβει στους επισκέπτες μία ευχάριστη έκπληξη: αβαθή ολοκάθαρα νερά με ψιλή άμμο. Από την άλλη πλευρά του μικρού λιμανιού στα νότια, η μορφολογία του βυθού αλλάζει εντελώς. Χοντρά ολοκάθαρα βότσαλα με μοναδικά χρώματα. Διαθέτει πολλά γραφικά ταβερνάκια που συμπληρώνουν την μαγευτική εικόνα της περιοχής. Τα περισσότερα από αυτά είναι ανοιχτά μόνο τη θερινή περίοδο πάντα με πλούσιους μεζέδες και φρέσκα θαλασσινά.
